Մուտք

Invalid username or password

Մոռացե՞լ եք գաղտնաբառը

Ռուբեն Վարդանյանը չի ուզում, որ դադարենք համեմատել մեզ լավագույնների հետ. Media.am

Վերադարձ լուրերի բաժին

20:59 , 11 Սեպտեմբեր 2015

Media.am-ը գրում է. Գործարար, բարերար, IDeA հիմնադրամի համահիմնադիր Ռուբեն Վարդանյանը Հայաստանում իրականացվող հավակնոտ ու մեծ ներդրումներ պահանջող իր տարբեր նախաձեռնություններով կարծես փորձում է հայաստանցիներին վերադարձնել լայն հեռանկարներով ու երկարատեւ ծրագրերով ապրելու հմայքն ու առավելությունները:

IdeA հիմնադրամի տարբեր նախագծերը՝ Դիլիջանի միջազգային դպրոցը` UWC Dilijan College-ը, Տաթեւի ճոպանուղու կառուցումով սկիզբ առնող վերածննդի ծրագիրը, «100 lives» մեծածավալ նախագիծը, որը ներառում է նաեւ բազմալեզու մուլտիմեդիա կայքը եւ այլ մեծ ու փոքր նախագծերը, ըստ Ռուբեն Վարդանյանի, սկիզբ են առել երազանքից:

«Պարզ երազանք է. ուզում եմ, որ Հայաստանում մարդիկ հաճույքով ապրեն, զարգանան, ստեղծագործեն»,- ասում է նա՝ վստահ լինելով, որ նույն ուղղությամբ նայող ու նույն իղձով համակված ազգից ավելի հզոր ներուժ չկա:

Ռուբեն Վարդանյանը նկատում է, որ հայերը միշտ ձգտել են հետեւել լավագույն օրինակներին (կրթության, արվեստի, բիզնեսի, հաղորդակցության եւ այլ ոլորտներում), իսկ հիմա բավականին ներփակված ու նեղ սպասելիքներով են ապրում:

Լավագույնին ձգտելն ու լավագույնին հավասարվելը այն մղումն է, որը, անկախ հանգամանքներից ու սոցիալական խնդիրներից, իմացություն է ենթադրում: Պարզ ասած՝ եթե տիրապետում ես ինֆորմացիայի ու նպատակ-երազանք ունես, չես կարող թույլ տալ քեզ անփույթ գործել:

Ռուբեն Վարդանյանը գտնում է, որ այդ նույն մոտեցումը աշխատում է ոչ միայն բիզնեսի ոլորտում, այլեւ լրագրության մեջ, որտեղ նույնպես օրինակելի մոդելներ են անհրաժեշտ:

Այդ մոդելները յուրաքանչյուր լրատվամիջոց եւ լրագրող սահմանում է ինքն իր համար՝ փորձելով տեղայնացված միջավայրից ավելի հեռու տեսնել ու համապատասխանեցնել սեփական աշխատանքը միջազգային ստանդարտներին:

– Ձեր հիմնադրամի բոլոր նախագծերը սկիզբ են առնում լոկալ վայրերում, Հայաստանի մայրաքաղաքից հեռու: Օրինակ` Դիլիջանի դպրոցը: Դա սկզբունքայի՞ն դիրքորոշում է:

– Իհարկե, համեմատած Երեւանի հետ` Դիլիջանը փոքր քաղաք է, բայց կարծում եմ` միջազգային դպրոցի գոյությունն այդ քաղաքի համար մեծ իրադարձություն է:

Առաջնային նպատակը Դիլիջան քաղաքի վերածնունդն է` որպես մշակութային-կրթական, նաեւ առողջապահական կենտրոնի: Մեր նպատակն է ստեղծել Հայաստանում յուրահատուկ խարսխային կետեր՝ Տաթեւ-Գորիս, Ստեփանակերտ-Շուշի, Դիլիջան- Գյումրի: Հույս ունենք, որ այդպիսի խարսխային կետերով կարելի է խթանել ամբողջ Հայաստանի զարգացումը:

– Հիմնադրամը աջակցել ու ֆինանսավորել է նաեւ այս տարվա Ստամբուլի արվեստի բիենալեում հայկական մասնակցությունը, իսկ նախկինում Վենետիկի բիենալեում, որտեղ «Արմենիթի» խորագիրն ունեցող Հայաստանի ազգային տաղավարը գլխավոր մրցանակի արժանացավ: Եթե ճակատային ձեւակերպենք հարցը, ինչու՞ եք դա արել:

– Այդ որոշումն ավելի շուտ կապված էր Հայոց եղեռնի 100-ամյա տարելիցի հետ: Մենք կարծում ենք, որ հատկապես այս տարի անհրաժեշտ է խոսել ոչ միայն մեկ դար առաջ տեղի ունեցած ողբերգության մասին, այլեւ հիշել ու հիշեցնել, թե, որպես ազգ, որքան շատ բան ենք տվել աշխարհին: Եվ դեռ կարող ենք տալ:

Այդ իմաստով շատ կարեւոր էր աջակցել ժամանակակից արվեստագետներին (ընդ որում՝ թե՛ հայերին, թե՛ ոչ հայերին), որոնք իրենց ստեղծագործություններում անդրադառնում են Օսմանյան կայսրությունում հայերի ներկայությանը, զբաղեցրած տեղին ու ներդրումներին:

Այս տարին շատ կարեւոր էր գիտակցելու համար, թե ովքեր ենք մենք, ինչ է մեզ հետ կատարվել ու ինչպիսի ճանապարհներ ենք ընտրում:

– Ստամբուլի բիենալեի խորագիրը «Աղի ջուր» է, այսինքն՝ այն իրականությունն ու երազանքները, որոնք կապված են ծովի հետ: Կարծես թե մենք սիրում ենք երազել (օրինակ՝ «ծովից ծով Հայաստանի» մասին) ու հաճախ մոռանում ավելի հողեղեն ու իրատեսական նպատակների մասին: Արդյո՞ք երազանքները չեն խանգարում ապրել ներկայով:

– Վստահ կարող եմ ասել, որ երազանքները միայն օգնում են: Մանավանդ հավակնոտ երազանքները, երբ երազողը ոչ թե դեպի հետ, այլ դեպի առաջ է նայում: Ես, օրինակ, չեմ տեսնում այն երազանքը, որով համակված ողջ ազգը առաջ է նայում: Նկատի չունեմ անցյալի ու «ծովից ծով Հայաստանի» կարոտաբաղձությունը (Տիգան Մեծ ենք ունեցել, առաջին քրիստոնյաներն ենք), ավելի շատ ուզում եմ դեպի ապագան ուղղված սպասելիքներ ու նպատակներ տեսնել:

Մենք կարծես մեր բոլոր հաջողությունները կապում ենք ոչ թե ապագայի, այլ անցյալի հետ: Իսկ դա նշանակում է, որ մենք երազանք չունենք: Ինչը շատ վտանգավոր եմ համարում: Ի վերջո, եթե իրականում երազեինք ծովից ծով Հայաստանի մասին, պիտի գործեինք, չէ՞, առնվազն փոքր քայլեր ձեռնարկեինք երազանքին հասնելու համար: Իսկ մենք չենք անում, քանի որ երազանք չունենք:

Ես, օրինակ, երազում եմ Հայաստանը բարգավաճող երկիր տեսնել, եւ իմ բոլոր նախաձեռնություններն այդ երազանքին հասնելու քայլեր են, երազանքը կայացնող աղյուսներ: Թե՛ Դիլիջանի միջազգային դպրոցը, թե՛ Տաթեւի ճոպանուղին ինքնանպատակ չեն, անձամբ ես էլ ճոպանուղու ֆանատիկոս չեմ: Պարզապես ուզում եմ, որ Հայաստանը դառնա այն երկիրը, որտեղ մարդիկ հաճույքով կապրեն, կզարգանան ու կստեղծագործեն:

Պատմության բերումով մեր ազգը սովոր է ինքն իրեն պահպանել, դիմադրել հանգամանքներին՝ գոյատեւելու համար: Շատ բան ենք սպասում աշխարհից (որ մեզ հասկանան, խղճան, դատապարտեն մեղավորներին), բայց ինքներս կարծես չենք փորձում հավասարվել աշխարհի լավագույն օրինակներին:

Իհարկե, չեմ սպասում, որ բիենալեից հետո կփոխվի Թուրքիայի վերաբերմունքը, բայց հիմա թուրքական հասարակությունում բարդ գործընթացներ են տեղի ունենում, եւ շատերը փորձում են վերաիմաստավորել կատարվածն ու իրենց կողմից գործածը:

Հույս ունեմ, որ բիենալեն էլ կդառնա այն փոքր աղյուսը, որը կօգնի Հայաստանին: Պարզապես խնդիրն այն է, որ բոլոր աղյուսները պետք է միմյանց հետ կապված ու համակցված լինեն: Չի ստացվի հասնել երազանքին, եթե մի նախաձեռնություն-աղյուսը իր հետ չքաշի-տանի մյուսներին:

Համենայնդեպս, ես այլ կերպ աշխատել չեմ կարող:

Եվ երբ Դիլիջանի դպրոցի շենքը լավագույն եվրոպական ճարտարապետական կառույց է համարվում, իսկ դպրոցն ինքն ամենախոշորն է տարածաշրջանում, Հայաստանը միջազգային դաշտում դիրքավորվում է որպես կրթության կենտրոն: Օրինակ է դառնում: Միգուցե շատ հավակնոտ օրինակ, բայց ինչու՞ ոչ:

Հարցազրույցը՝ Նունե Հախվերդյանի

Ամբողջական հրապարակումը՝ սկզբնաղբյուր կայքում

ԱՄԵՆԱԿԱՐԴԱՑՎԱԾ ԼՈՒՐԵՐ

Գնաճային ցածր միջավայրը մոտական ամիսներին պահպանվելու է. ԿԲ խորհրդի անդամ

Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական բանկի խորհրդի անդամ Արթուր Ստեփանյանն արձանագրում է, որ այսօր գնաճի ցուցանիշները իրենց կանխատեսումներից ցածր են: